Dolfijnen zijn intelligente en in onze ogen lieve dieren, maar eigenlijk vinden ze ons helemaal niet zo leuk. Zo zouden dolfijnen niet graag naast mensen zwemmen. Ze vinden dat zeer hinderlijk en hebben door de menselijke indringers minder tijd om uit te rusten, te eten of hun jongen te voeden. Voor dolfijnen is het heel stressvol als mensen contact zoeken. Onderzoekers van Newcastle University vragen om maatregelen waarmee de beïnvloeding van de dieren geminimaliseerd wordt. “We ontdekten dat dolfijnen zich anders begonnen te gedragen als er een toeristenboot in de buurt was. Ze hielden zich minder bezig met uitrusten, eten en onderlinge communicatie,” zegt Per Berggren. Sinds 1992 kunnen toeristen in Zanzibar dolfijnen gaan bekijken. Vandaag is het één van de plaatsen waar toerisme de traditionele jacht op dolfijnen vervangen heeft. Er leven ongeveer 150 dolfijnen voor de zuidelijke kust van Zanzibar. De wetenschappers volgden de dolfijnen gedurende veertig dagen. Lees verder

Ooggetuigen
Iedereen kent de legende rondom het Schotse monster van Loch Ness. Maar op het eiland doen ook al jaren verhalen de ronde over exotische katachtigen die het Britse platteland onveilig maken. Het gaat in totaal om 38 meldingen in de laatste vier jaar. De meldingen van vreemde dieren zijn door een regeringscommissie serieus onderzocht. En dit weekeinde werd bekend dat we niet louter te maken hebben met waandenkbeelden van een aantal Britse fantasten. Het dossier van Natural England, het regeringsbureau dat het onderzoek sinds 2005 uitvoerde, spreekt over ruim honderd meldingen van vreemde dieren. 38 waarnemingen hadden betrekking op ‘grote katten’. Lees verder

Foto: Museo Nacional de Arqueología, Madrid

Dieren spelen al eeuwenlang een prominente rol in mythen, legenden, sagen en fabels van uiteenlopende aard. Vaak gaat het om bestaande dieren, maar ook fabeldieren vormen in verscheidene culturen het stralende of sinistere middelpunt van talrijke verhalen. Daarom leek het me wel leuk om op deze website regelmatig een item te wijten aan beroemde of beruchte fabeldieren uit de wereldmythologie. In het eerste deel staat de Minotaurus centraal.

Bloeddorstig monster
De mythe van de Minotaurus brengt ons terug naar het klassieke Griekenland. Het antieke Griekenland was een bonte verzameling van grotendeels onafhankelijke stadsstaten en koninkrijkjes, gemeenschappen die niet zelden oorlog tegen elkaar voerden en eigenlijk alleen een eenheid vormden in de gezamenlijke strijd tegen de vijand uit het oosten tijdens de Grieks-Perzische Oorlogen. Aangezien de Grieken in cultureel opzicht behoorlijk ontwikkeld waren, heeft de Griekse cultuur een flinke waslijst aan mythen, sagen, epen, fabels en heldendichten voortgebracht. Dieren spelen niet zelden een centrale of ondersteunende rol in veel van deze verhalen. Lees verder

Foto: Terry Goss
Imagoprobleem
Het Wereld Natuur Fonds en aanverwante natuurorganisaties hebben recentelijk terecht veel aandacht besteed aan de precaire situatie van de tijger. Maar ook een van de mariene toproofdieren gaat mogelijk een gitzwarte toekomst tegemoet. Een recent onderzoek, dat deel uitmaakt van de Census of Marine Life, heeft aangetoond dat er vermoedelijk nog maar circa 3500 witte haaien rondzwemmen in de hedendaagse wereldzeeën. De roofvissen hebben vooral last van het drukke scheepsverkeer en overbevissing. Maar waar de tijger doorgaans voldoende aandacht in woord en beeld krijgt om mensen bewust te maken van de zieltogende staat waarin veel wilde populaties verkeren, daar heeft de witte haai nog steeds last van een aloud imagoprobleem dat zeker sinds de jaren zeventig rotsvast verankerd is in de menselijke verbeelding. Sinds Spielbergs bibberepos Jaws staat de witte haai toch vooral bekend als een vileine moordenaar, een bloeddorstige menseneter die in de troebele diepten watertandend wacht op de mogelijkheid om argeloze zwemmers met zijn messcherpe tanden levend te fileren. Dat de boulevardpers daarnaast elke aanval disproportioneel uitvergroot door smeuïge foto’s van bloeddoordrenkte bijtwonden een prominent plekje op de voorpagina te gunnen, draagt ook niet bepaald bij aan een imagoverbetering van de witte haai.

Perfecte jager
In werkelijkheid is de witte haai een perfect roofdier en een cruciale spil in de ecosystemen waar hij deel van uitmaakt. Aanvallen op mensen zijn spaarzaam en lopen zelden fataal af, wat duidelijk uitwijst dat de dieren mensen zelden bewust uitkiezen als prooiobject. Het duistere imago dat de witte haai met zich meedraagt, kan er volgens veel biologen wel eens toe leiden dat de warmbloedige roofvis eerder van de aardbodem verdwijnt dan de tijger. “In Australië zijn veel haaien sinds kort uitgerust met speciale zendertjes, die een sms-bericht of e-mail doorgeven als de dieren in de buurt van de kust komen. Dergelijke proeven laten zien dat haaien en mensen het water best kunnen delen, als we maar bereid zijn om de haaien ook wat ruimte te gunnen en kiezen voor het gericht inzetten van onze technologische verworvenheden. Maar helaas zijn er ook veel mensen die minder welwillend tegenover de bescherming van witte haaien staan. Zij zien de dieren nog steeds als notoire menseneters die beter opgeruimd kunnen worden”, zegt zeebioloog Ronald O’Dor.

Bronnen: The Guardian, Treehugger.com

Waardevol
2009 was het Jaar van de Egel. Op die manier probeerde de Arnhemse Zoogdiervereniging aandacht te vragen voor de problemen (volledig betegelde tuinen, voedselgebrek, verkeer) die egels vooral in buitenwijken, steden en langs autowegen tegenkomen. Het egelrapport van de Zoogdiervereniging stemt overigens somber. Het stekelige diertje wordt wel nog in vrijwel heel Nederland waargenomen, maar minder frequent dan voorheen. Waarnemingen, tellingen van doodgereden egels en verslagen uit het veld (van bijvoorbeeld biologen en vogelaars) suggereren dat de populatie ten opzichte van 1994 nagenoeg gehalveerd is. Op deze pagina kun je de uitgebreide conclusies van het onderzoek nalezen. In 2010 staat het wild zwijn in de schijnwerpers. Het zwijn is vooral gekozen omdat het dier wel wat positieve aandacht kan gebruiken. Lees verder

Te veel wolven?
In Zweden wordt vandaag voor het eerst in 45 jaar de jacht op wolven geopend. Van de naar schatting tweehonderd wolven mogen er 27 worden afgeschoten. De autoriteiten zeggen dat het wolvenbestand te groot is geworden. Een drogreden en stuitende contradictio in terminis: want als het land en prooidierenbestand werkelijk te beperkt zouden zijn voor de Zweedse wolvenpopulatie, zouden de wolvenroedels vanzelf uitgedund worden door natuurlijke sterfgevallen. De ware reden om tot de jacht over te gaan is veel simpeler: lafhartige plezierjagers willen hun opgeblazen ego’s strelen en de concurrentie beperken door een van de weinige superpredatoren die Europa nog heeft te vellen met hun kogels. Lees verder

De verhalen van sprookjesschrijvers leren ons dat het kussen van een kikker een prins kan opleveren. Ik werkelijkheid kun je aan een dergelijke kus een veel onplezieriger kleinood overhouden. De gezaghebbende beroepsvereniging van Amerikaanse dierenartsen heeft het Amerikaanse publiek dan ook met klem aangeraden geen kikkers te kussen, zoals dat gebeurt in de nieuwste Disneyfilm, The Princess and the Frog. Lees verder

Foto: Aaron Flaum/Norwich Bulletin

Het doorgaans slaperige provincieplaatsje Sterling in de Oost-Amerikaanse staat Connecticut is verblijd met de geboorte van een kalf met een kruis op het voorhoofd. Volgens de godsvruchtige eigenaar Brad Davis is dit een teken van Onze Lieve Heer. Welk teken precies, daar is hij nog niet uit. In een vlaag van collectieve vroomheid hebben de plaatselijke dorpskinderen het kalfje alvast de bijbelse naam Mozes gegeven. Het bruine kalf – half Jersey en half Holstein - werd inmiddels al onder de loep genomen door de faculteit Dierkunde van de University of Wisconsin-Madison. Decaan Ric Grummer verklaart aan de krant Norwich Bulletin dat Holsteinkoeien wel vaker een witte vlek op het voorhoofd hebben. “Maar een kruisvormige vlek is toch wel een unieke markering”, vindt de professor. Lees verder

Eendenlever die als diervriendelijke foie gras wordt verkocht, is in werkelijkheid vaak afkomstig van eenden die onder dwang gevoederd zijn. Dat blijkt uit onderzoek van het TROS-programma Radar en Wakker Dier. Wakker Dier filmde met een verborgen camera op een Spaanse boerderij die foie gras levert aan restaurants en hotels in Amsterdam en omstreken. Onder de afnemers bevinden zich een aantal van de meest fameuze hotels en toprestaurants van Nederland, zoals Krasnapolsky, Amstel Hotel (La Rive) en Vermeer. Volgens Radar en Wakker Dier verblijven de eenden de laatste drie weken van hun leven in een krappe, draadstalen kooi en krijgen ze met een buis een pap van maïs en eendenvet diep in de strot geduwd. De leverancier van de restaurants en hotels vertelt zijn klanten dat de dieren zichzelf uit vrije wil hebben volgepropt. In Radar erkende het bedrijf dat een dergelijke uitleg eigenlijk geen eerlijke voorstelling van zaken is. Gewoon een flagrante vorm van consumentenbedrog dus. Lees verder

Probeer dit niet zelf! Natuurliefhebber Leon Deschamps besloot namelijk om vretende tijgerhaaien te aaien, terwijl hij zelf op een dode walvis zat. Onverantwoord en ronduit gevaarlijk, zo luidt de harde kritiek van andere natuurvorsers. Deschamps (32) kon zich niet inhouden, toen hij lucht kreeg van het eetfestijn van de haaien dat ergens in het westen van Australië, op 853 km van Perth, plaatshad. Hij wou de “mythes” over tijgerhaaien de wereld uithelpen, namelijk de volkswijsheid dat de dieren bloeddorstige, mensenetende monsters zijn. “Ze zijn niet agressief, en dit is een efficiënte manier om dat aan te tonen. Tijdens het eten zouden ze op hun woests moeten zijn.” Als er geen foto’s van gemaakt waren, zou je het niet geloven, maar Deschamps zette zich wel degelijk schrap op het walvissenlijk, waaraan de haaien zich gulzig laafden. Tijdens die vreetpartij streelde Deschamps doodleuk de levensgevaarlijke tijgerhaaien over hun kopjes. Lees verder