Categorie: "Dier in de spotlights"

Stierhaai spoelt aan in Australisch dorp

Foto: Twitter/ Queensland Fire & Emergency

BBz2ED1Delen van Australië hebben momenteel te maken met stevige overstromingen nadat de cycloon Debbie er heeft huisgehouden. De meeste menselijke inwoners van Queensland konden op tijd ontsnappen aan de destructieve kracht van de storm, maar dat geldt niet voor sommige andere dieren. In het dorp Ayr (Queensland), dat zwaar te lijden heeft gehad onder de orkaan, spoelde zelfs een dode stierhaai (Carcharhinus leucas) aan op een deels onder water gelopen zandweg. Het dier is waarschijnlijk afkomstig uit de Burkedin River, een waterweg die dwars door het noorden van Queensland stroomt. Stierhaaien, die niet voor niets ook vaak zoetwaterhaaien worden genoemd, kunnen zowel in zout als zoet water overleven en zwemmen geregeld vanuit zee rivieren op.

Kea’s steken elkaar aan met lach

Foto: Wikimedia Commons/publiek domein

266px-Male_Kea_Milford_soundKea’s (Nestor notabilis), intelligente papegaaien die de bergachtige streken van Nieuw-Zeeland bewonen, hebben een eigen soort lach. Extra opvallend is dat de dieren elkaar met het speciale gekwetter aansporen tot speels gedrag. Als ze het specifieke geluid bij een soortgenoot horen, beginnen de vogels daarna rondjes om elkaar heen te vliegen en uitgebreid te ravotten. Oostenrijkse wetenschappers kwamen tot die ontdekking door specifieke geluiden van kea’s in gevangenschap op te nemen. Van dit gekwetter wordt al langer vermoed dat het een soort lach is. De opnames werden vervolgens afgespeeld in de buurt van wilde kea’s in het Nieuw-Zeelandse Arthur’s Pass.

Goede start knoflookpaddenseizoen Meinweg

KnoflookpadamfpoelNu het voorjaar langzaamaan tot volle wasdom begint te komen, zijn we in NP De Meinweg ook weer volop bezig het inmiddels al enkele jaren lopende knoflookpaddenproject. Nadat het bijzondere diertje enkele jaren terug bijna uit het gebied was verdwenen, is een reddings- en herintroductieproject (dat vooral bestond uit het opkweken van eisnoeren en jaarlijks uitzetten van larven in kansrijke wateren) opgestart. Sindsdien zetten we elk voorjaar een paar wateren af met schermen, graven we emmers in en determineren we de knoflookpadden die we zo vangen. Het rugpatroon van elk dier is namelijk zo uniek dat je met een goede foto individuen aan die tekening kunt herkennen. Na een toch wel succesvol 2015, vielen de aantallen vorig jaar wat tegen. We waren er dan ook bevreesd voor dat de stijgende lijn van twee jaar terug inmiddels alweer gestagneerd was. Maar gelukkig lijkt het daar tot nu toe niet op.

Zeeotters gebruiken al miljoenen jaren gereedschap

Foto: Wikimedia Commons/publiek domein

266px-Sea_otterZeeotters (Enhydra lutris) gebruiken waarschijnlijk al honderdduizenden tot miljoenen jaren gereedschap om hun kostje bij elkaar te scharrelen. De dieren slaan vaak met stenen schelpdieren kapot om deze lekkernijen vervolgens te kunnen opeten. Uit een genetisch onderzoek blijkt dat verre voorouders van moderne zeeotters reeds dezelfde werkwijze hanteerden. Dat melden Amerikaanse onderzoekers in het tijdschrift Biology Letters. De schelpenkrakende zeeotters hebben een kleine borstholte waarmee ze stenen als het ware ‘vasthouden’. Vervolgens zorgen ze er met snelle lichaamsbewegingen voor dat de als hamer gebruikte steen hard op een schelpdier neerkomt.

Muntenslikkende zeeschildpad toch overleden

OLYMPUS DIGITAL CAMERADe Thaise vrouwtjeszeeschildpad die onlangs in het nieuws was en de bijnaam Omsin (spaarpot in het Thais) kreeg vanwege de ruim negenhonderd munten in haar maag, is ondanks een operatie toch overleden. De groene zeeschildpad (Chelonia mydas) onderging eerder deze maand een urenlange operatie om de ruim vijf kilo munten, die ze had aangezien voor voedsel, te verwijderen. Het reptiel leek te herstellen, maar zondagavond moest Omsin met spoed naar de dierenarts omdat ze maagproblemen had.

Veel meer adeliepinguïns dan gedacht op Antarctica

Foto: Stan Shebs, Wikimedia Commons/CC BY-SA 3.0

266px-Adelie_PenguinUit een nieuwe studie blijkt dat op de Zuidpool miljoenen adeliepinguïns (Pygoscelis adeliae) meer leven dan tot nu toe werd aangenomen, zo blijkt uit een nieuwe studie. In het oosten van Antarctica komen naar schatting 5,9 miljoen adeliepinguïns voor. Tot nu toe gingen wetenschappers ervan uit dat er slechts zo’n 2,3 miljoen van deze vogels in het gebied leefden, zo meldt nieuwssite LiveScience. Een team van Franse, Australische en Japanse wetenschappers analyseerden videobeelden die zijn gemaakt vanuit vliegtuigen en met camera’s op de grond in Antarctica. Ook werden er voor het onderzoek pinguïns getagd met gps-chips, zodat de onderzoekers konden bijhouden waar diverse groepen adeliepinguïns zich bevonden. Tot nu toe werd bij tellingen vooral gelet op broedpaartjes, maar niet alle adeliepinguïns houden zich op in de buurt van de nesten. De reden ligt voor de hand: lang niet alle vogels krijgen elk jaar jongen.

Zwartkoprietzanger gespot in De Biesbosch

Foto: ChristopheBernier30, Wikimedia Commons/CC BY-SA 3.0

266px-Acrocephalus_melanopogon_ad03_CBVogelaars hebben in De Biesbosch de zeldzame zwartkoprietzanger (Acrocephalus melanopogon) gespot. De vogel werd ontdekt in een rietkraag langs een wandelpad. Het is pas de tweede keer dat de vogel in Nederland opduikt. Vorig jaar werd hij waargenomen in de Ooijpolder bij Nijmegen. De zwartkoprietzanger meet van snavel tot staart circa dertien centimeter. Hij leeft normaal gesproken in landen als Oostenrijk en Hongarije en overwintert rond de Middellandse Zee. Het geluid van de zwartkoprietzanger houdt het midden tussen dat van de rietzanger, karekiet en nachtegaal.

Chimpansees verzorgen overleden soortgenoten

Mannetjeschimpanseeskyamburakloof-300x199Het rouwen om dode soortgenoten, gereedschapsgebruik, zelfherkenning, het zijn allemaal gedragsvormen of cognitieve vaardigheden die lange tijd als exclusief menselijk werden afgedaan. Maar gelukkig heeft de wetenschap ons inmiddels toch een beetje van die moreel verheven sokkel gekeild. Een recent artikel in het wetenschapsblad Scientific Reports toont bijvoorbeeld aan dat ook chimpansees, in genetisch opzicht onze naaste verwanten, het lichaam van een overleden familielid of kennis intensief verzorgen. Wetenschappers kwamen tot die ontdekking door in het Zambiaanse Chimfunshi Wildlife Orphanage Trust een chimpanseevrouwtje te observeren dat uitgebreid het gebit van haar overleden adoptiefzoon reinigde. De overleden chimpansee was een paar jaar eerder in het opvangcentrum beland en geadopteerd door een ouder vrouwtje. Toen het dier bezweek aan een longontsteking, wiegde zijn pleegmoeder minutenlang zijn hoofd in haar handen. Vervolgens begon ze met een grasspriet vuil tussen zijn tanden te verwijderen.

Zeearenden op Tiengemeten nestelen voor het eerst

Foto: Uclax, Wikimedia Commons/publiek domein

266px-Seeadler-flug-150x150Twee zeearenden zijn druk bezig met nestelen op Tiengemeten. Het is pas de eerste keer dat de vogels dit doen sinds ze op het natuureiland zijn verschenen. Boswachter Eduard Reuvers: “Ze voelden zich hier al een tijdje thuis voor rust en foerageren volop. Maar aan nestelen waren ze nog niet toegekomen. Dat dit nu wel begonnen is, is echt een heel mooie ontwikkeling. Ze zitten op een niet verstoorbare plek maar vanaf de Vliedberg en de aardappelloods zijn ze goed te zien, vooral met een verrekijker.” Dat de imposante roofvogels nu nestelen op het eiland wil overigens niet automatisch zeggen dat er op korte termijn ook jongen te bewonderen zullen zijn in het gebied.

Blauwe watersmurfen actief op fraaie lentedag

HeikikkermanbijeiklompEen van de meest betoverende taferelen in de Nederlandse voorjaarsnatuur is de voortplantingsperiode van de heikikkers (Rana arvalis). De mannetjes pakken dan uit met imposante koren en krijgen kortstondig een fraaie blauwe tot grijsblauwe kleur. Het zien van blauwe heikikkers is altijd een combinatie van terreinkennis, timing en een dosis geluk, want de mannetjes behouden die voortplantingskleur meestal maar een paar dagen. Hoewel ik het hoogtepunt van het heikikkerseizoen ook al geregeld heb gemist, was het gisteren wel raak. Een kansrijke poel in NP De Meinweg was op deze prachtige lentedag namelijk behoorlijk gevuld met heikikkers, waaronder ook een behoorlijk aantal fraaie mannetjesdieren. Heikikkers zijn een stukje schuwer dan gewone padden (Bufo bufo) of bruine kikkers (Rana temporaria) en over het algemeen dus lastiger te benaderen. Aanvankelijk was het dan ook vooral genieten van een afstandje.