Categorie: "Dierengedrag"

Bijen transporteren stuifmeel tussen lange pootharen

Bijinbloem-150x150Het is algemeen bekend dat bijen uitstekende bestuivers zijn. Recent onderzoek wijst uit dat het transportgeheim van de beestje schuilt in de behaarde bijenpootjes. De gevleugelde insecten gebruiken de zeer lange haren aan de zijkant van hun poten om grote pakketten stuifmeel te vervoeren. De bulken beslaan soms zelfs een derde van het lichaamsgewicht van de bij. De wetenschappers vingen voor hun onderzoek twintig bijen die net stuifmeel hadden verzameld op hun poten en terugvlogen naar hun korf. Eerst maakten de onderzoekers beelden in hoge resolutie van de bijenpoten. Op deze shots ontdekten ze de bijzonder lange haren van de insecten. Vervolgens onderzochten de geleerden hoe stevig het stuifmeel vastzat tussen de haren door er met elastiekjes aan te trekken.

Vliegensvlugge evolutie leidt tot onstaan van nieuwe vogelsoort in twee generaties

Foto: P. R. Grant

Big-BirdEvolutie is meestal een tergend langzaam proces dat zich in tijdsspannen van duizenden of zelfs miljoenen jaren afspeelt. Maar soms gaat het een stuk sneller. Onderzoekers hebben zelfs stap voor stap kunnen volgen hoe er een nieuwe vogelsoort op het eiland Daphne Major (Galápagos) ontstond. In slechts twee generaties was de nieuwe vinkensoort een feit. Het bijzondere verhaal begon 36 jaar geleden, toen er een vreemde vogel op Daphne aankwam. Het was een mannetje dat zichtbaar verschilde van de drie bestaande vogelsoorten op het eiland. Zo zong hij een ander lied en waren zijn lichaam en snavel veel groter. Onderzoekers ontdekten later dat het mannetje een Grote cactusgrondvink (Geospiza conirostris) was. Deze bleek afkomstig van het eiland Española, dat in het uiterste zuidoosten van de Galápagosarchipel ligt. Door deze opmerkelijke grote afstand (ruim honderd kilometer) tussen de twee eilanden, keerde de vink niet meer huiswaarts om daar te paren met een lid van zijn eigen soort. In plaats daarvan liet hij zijn oog vallen op een partner op  Daphne Major.

Groenlandse walvissen scrubben hun huid in ondiepe kustwateren

Foto: Wikimedia Commons/publiek domein

220px-Bowheads42Groenlandse walvissen zoeken soms ondiepe kustwateren op om hun huid te scrubben, zo blijkt uit een nieuwe studie. In de ondiepe wateren schuren de dieren hun huid langs de rotsen, waarschijnlijk om dode of verbrande huidcellen, parasieten en stukjes ruwe huid te verwijderen. De walvissen zijn gemiddeld vijf tot acht minuten bezig met die huidreiniging. Canadese onderzoekers maken gewag van het gedrag in het blad Plos One. Onderzoeksleider Sarah Fortune observeerde enkele jaren geleden Groenlandse walvissen (Balaena mysticetus) die op een vreemde manier op hun rug heen en weer rolden bij Baffin Island. Ze had toen nog geen idee wat de dieren aan het doen waren en besloot het opmerkelijke gedrag samen met enkele van haar collega’s van de University van British Columbia te onderzoeken. De onderzoekers gebruikten een drone die was uitgerust met camera’s.

Veertig ontsnapte koeien in centrum Bladel

Klassiekekoe-300x200In het Brabantse dorpje Bladel, dat niet ver van de grens met België ligt, zijn vrijdagochtend zo’n veertig koeien ontsnapt. De politie werd daar door een automobilist op gewezen. Die had de koeien in de richting van het centrum van Bladel zien lopen. De eerste melding kwam volgens de politie kort na vijf uur vrijdagochtend binnen, waarna de gemeente Bladel samen met de politie zocht naar agrariërs die konden helpen met het vangen van de dieren. De koeien werden aangetroffen in het centrum van Bladel en in het nabijgelegen Hulsel. Nadat ze in een trailer waren geladen, zijn de dieren teruggebracht naar het weiland waaruit ze waren ontsnapt.

Chimpansees doen aan familieplanning

Roependechimpansee-200x300Ook chimpansees blijken onder bepaalde omstandigheden aan familieplanning te doen. Dit blijkt uit onderzoek naar een maar liefst vijftig jaar omspannende dataset die betrekking heeft op 36 vrouwelijke chimpansees in het Tanzaniaanse Gombe Stream National Park. Sommige vrouwelijke chimpansees bleken de groep waarin ze geboren waren niet te verlaten. Andere deden dat wel, mogelijk om inteelt te voorkomen. De onderzoekers ontdekten ook al snel dat de keuze om in de groep te blijven of deze te verlaten van invloed was op het moment waarop deze chimpansees hun eerste jong kregen. Vrouwtjes die in hun geboortegroep bleven hangen, kregen gemiddeld op hun dertiende hun eerste kind. Maar de vrouwtjes die de groep verlieten en op zoek gingen naar een nieuwe groep om in te leven, kregen hun eerste jong pas op hun zestiende. Chimpansees die geen of minder sociale steun van hun familie krijgen, wachten dus langer met het krijgen van jongen.

Mannelijke tuimelaars geven sponzen cadeau aan vrouwtjes

Tuimelaarsgansbaai-300x201Een dolfijn is soms niets menselijks vreemd. Sommige mannelijke dolfijnen proberen leden van het andere geslacht namelijk t te verleiden met cadeaus, zo blijkt uit een nieuwe studie. De tuimelaars (Tursiops truncatus) duiken sponzen op en brengen ze vervolgens naar vrouwelijke dolfijnen. Waarschijnlijk proberen ze de vrouwtjes met deze cadeaus te bewegen om met ze te paren. Tot die conclusie komen onderzoekers van de University of Western Australia in het blad Scientific Reports. De wetenschappers observeerden het opmerkelijke gedrag bij verschillende populaties tuimelaars die aan de westkust van Australië leven.

Chimpansees gebruiken armgebaren om afstanden duidelijk te maken

Chimpanseekyumburagorge-300x200Nieuw onderzoek van Japanse wetenschappers wijst uit dat chimpansees het concept ‘afstand’ begrijpen en duidelijk kunnen maken aan soortgenoten. Ze gebruiken hier armgebaren en bepaalde mondbewegingen voor. Als de apen aan hun soortgenoten willen overbrengen dat voedsel ver weg ligt, heffen ze hun armen iets omhoog en openen ze hun mond. Onderzoekers namen in gevangenschap levende chimpansees mee naar een gebied met twee picknicktafels buiten hun verblijf. Daar kregen de dieren een stukje banaan te zien. Soms lag dit stukje op de een tafel die dicht in de buurt van het apenverblijf stond, maar soms lag het voedsel ook op een tafel die zich op een wat grotere afstand bevond. Uiteindelijk werden de chimpansees teruggeleid naar hun verblijf. Daar kregen ze bezoek van een tweede onderzoeker die met handgebaren aan de chimpansees vroeg of ze trek hadden in het stukje banaan dat ze zojuist hadden gezien.

Zoogdierbrein identificeert razendsnel geuren

Bosmuisplaten-300x202Het brein van zoogdieren heeft veel minder tijd nodig om geuren te identificeren dan voorheen werd gedacht. Een muis heeft er bijvoorbeeld maar een tiende van een seconde voor nodig. Tot die verrassende ontdekking komen Amerikaanse onderzoekers in het blad Nature Communications. “Onze studie legt het fundament voor een nieuwe theorie over hoe zoogdieren – waaronder mensen – ruiken: dat gaat allemaal veel gestroomlijnder dan gedacht,” vertelt onderzoeker Dmitry Rinberg.

Bonobo’s zijn bereid om vreemden te helpen

Foto: Wikimedia Commons/CC BY-SA 3.0

220px-Apeldoorn_Apenheul_zoo_BonoboAltruïstisch gedrag werd lange tijd beschouwd als een exclusief menselijke karaktereigenschap. Inmiddels weten we, dankzij de zalvende werking van de wetenschap, wel beter. Ook sommige andere diersoorten helpen vreemden zonder daar zelf iets voor terug te willen. Een goed voorbeeld is de bonobo (Pan paniscus), een nauw aan mensen en chimpansees verwante, maar beduidend vreedzamere mensaap. Onderzoekers bestudeerden zestien bonobo’s in Kongo. De primaten waren in het wild geboren, maar – na het verlies van hun ouders  – door mensen opgevangen. De bonobo’s werden één voor één in een kamer geleid die door een hek gescheiden werd van een tweede kamer. Boven die tweede (lege) kamer hing een appel die de bonobo’s vanuit hun eigen kamer konden laten vallen. En dat deden de bonobo’s vier keer vaker wanneer een soortgenoot de lege kamer binnenkwam.

Kokoskrab grijpt roodpootgent

RoodpootgentSoms ben je ook als vogel op de verkeerde tijd op de verkeerde plaats. Dat geldt zeker voor de roodpootgent in deze, op de Chagoseilanden geschoten video. De zeevogel ligt te slapen op een laaggelegen tak als hij wordt beslopen door een kokoskrab. Nadat hij de boom in is geklommen, zet de ongewervelde omnivoor een van zijn imposante scharen (sterk genoeg om de harde schaal van een kokosnoot te kraken) in het lichaam van de verraste roodpootgent. De krab breekt een vleugelbot, waardoor de verraste vogel niet meer weg kan vliegen en naar beneden tuimelt. De krab nadert de vogel daarna opnieuw en breekt tot overmaat van ramp ook nog de andere vleugel. De vogel probeert zich nog te ontworstelen aan zijn penibele situatie, maar maakt op dat moment eigenlijk al geen schijn van kans meer om aan een wisse dood te ontsnappen. Later (niet meer te zien op de video) vangen nog vijf andere kokoskrabben een seintje op van het gebeuren.