Categorie: "Dierengedrag"

Wolf kan beter causaal rdeneren dan hond

Wolf1-300x201Een wolf kan beter causaal redeneren dan een hond. Dat blijkt uit meerdere experimenten van  biologiestudente Michelle Lampe van de Nijmeegse Radboud Universiteit. Lampe werkte met veertien honden en twaalf gesocialiseerde wolven die onder precies dezelfde omstandigheden leven in het Wolf Science Center in Oostenrijk. Daarnaast zette ze tijdens het onderzoek twaalf huishonden in. Tijdens de experimenten zat Lampe achter een tafel met naast haar twee objecten. In één object zat voedsel, in het andere niets. De onderzoeker gebruikte drie verschillende soorten aanwijzingen en keek of de dieren de hints oppikten. De gegeven aanwijzingen kunnen worden ingedeeld in drie categorieën: communicatieve (oogcontact en wijzen naar het voedsel), contactloze (bijvoorbeeld een reikbeweging) en causale aanwijzingen. In het laatste geval moeten de honden en wolven aan de hand van fysieke karakteristieken beredeneren in welk object het voedsel zit.

Eerste primaten waren topacrobaten

Foto: Douglas Boyer, Duke University

dukeHet is al langer bekend dat de voorouders van moderne primaten (halfapen, apen, mensapen en mensen) het grootste deel van hun leven in de bomen doorbrachten. De algemene aanname was dat die vroege primaten zich vrij langzaam voortbewogen in hun leefgebied boven de grond. Een 52 miljoen jaar oud, in Frankrijk gevonden enkelbotje van een vroege primaat lijkt dat beeld echter te weerspreken en suggereert dat onze voorouders ware acrobaten waren die imposante sprongen konden maken. De enkel van  de zogenoemde Donrussellia provincialis leek helemaal niet op die van andere primaten, maar had meer weg van de enkel van een boomspitsmuis. Bovendien wijst de anatomie er sterk op dat de primaat niet op en langs kleine takken klauterde en trippelde, maar in staat was om van stammen naar takken te springen.

Vleermuis heeft moeite met het ‘zien’ van huizen en bruggen

VleerhondhoedspruitHet gebeurt zeker niet aan de lopende band, maar af en toe worden er wel levenloze vleermuizen gevonden naast huizen. Sommige onderzoekers denken dat dit komt omdat vleermuizen door de mens gemaakte obstakels zoals huizen en bruggen niet altijd goed herkennen. Als rasechte nachtdieren vertrouwen vleermuizen niet op hun ogen, maar maken ze gebruik van echolocatie. Ze maken een geluidje en luisteren naar de echo ervan om te achterhalen waar een prooi of object zich bevindt. Uit nieuw onderzoek blijkt dat vleermuizen moeite hebben met grote, vlakke verticale oppervlakten. Wetenschappers plaatsten een metalen verticale of horizontale plaat in een tunnel. Vervolgens lieten ze 21 vleermuizen los in de tunnel.

Moederbeer doorzoekt afvalbakken

Foto: Diane Krauss, Wikimedia Commons/CC BY-SA 3.0

120px-Schwarzbär-Omega_ParkZeker in de wat wildere delen van Noord-Amerika, hoef je niet vreemd op te kijken als er soms een beer in je achtertuin opduikt. Vooral Amerikaanse zwarte beren (Ursus americanus) komen in dat soort gebieden vaak dicht bij huizen, meestal om de vuilnisbak te plunderen. Dat geldt ook voor de moederbeer in deze video.

Casarca vliegt bijna 7 kilometer hoog om Himalaya over te steken

Foto: Wikimedia Commons/publiek domein

266px-Ruddy_shelduck_arp_2_750pixHoewel veel menselijke atleten tot verbluffende topprestaties in staat zijn, verbleken die lovenswaardige werken van kracht, uithoudingsvermogen of lenigheid bij de spectaculaire lichamelijke vermogens van veel andere dieren. Neem de casarca of roestgans (Tadorna ferruginea), een oogstrelend mooie vogel die als exoot inmiddels ook in onze contreien voorkomt. Het gros van deze halfganzen broedt ten noorden van de Himalaya, maar brengt de winters door ten zuiden van het Tibetaans Hoogland. Het betekent dat ze in de lente de Himalaya over moeten vliegen om hun broedgebieden te bereiken. Dat is een enorme uitdaging: ze moeten namelijk terrein over dat meer dan vierduizend meter boven zeeniveau ligt. Op die hoogte krijgen de casarca’s een gehalveerd zuurstofniveau voor de  kiezen. Onderzoekers van de University of Exeter voorzagen de roestganzen van zendertjes en volgden de vogels terwijl ze de Himalaya overstaken.

Afrikaanse wilde honden niezen als ze willen jagen

Afrikaansewildehonden2Afrikaanse wilde honden (Lycaon pictus), ook vaak hyenahonden genoemd, zijn uiterst bekwame roofdieren. Percentsgewijs hebben de groepsjagers een hogere succesratio bij het vangen van prooien dan andere illustere roofdieren zoals leeuwen, luipaarden of tijgers. Wilde honden zijn ook uiterst sociale dieren, die leven in complexe groepsverbanden. Het is al wat langer bekend dat de wilde honden vaak niezende geluiden maken als ze elkaars gezelschap opzoeken. De gangbare aanname tot nu toe was dat ze dit vooral deden om hun luchtwegen vrij te maken. Een door wetenschappers van de Australische University of New South Wales uitgevoerd onderzoek toont echter dat het gedrag een diepere betekenis heeft. Om de betekenis van het niesgedrag te doorgronden, bestudeerde het team in Botswana 68 situaties waarin de wilde honden niesden.

Potvisstrandingen van 2016 mogelijk gelinkt aan zonnestormen

Foto: Gabriel Barathieu, Wikimedia Commons/CC BY-SA 2.0

220px-Mother_and_baby_sperm_whaleEen recent verschenen onderzoek suggereert dat zonnestormen een rol hebben gespeeld bij de grote potvisstrandingen in januari 2016. Destijds stranden 29 mannelijke potvissen (Physeter macrocephalus). Een aantal van de dieren kwam terecht op de kusten van Duitsland, Frankrijk, Engeland en Denemarken. Zes van de potvissen spoelden aan op Texel. De potvissen zwemmen normaal langs de westkust van Engeland en Ierland naar Noorwegen, maar waren nu waarschijnlijk de Noordzee in gezwommen. Het was onduidelijk waarom de potvissen waren verdwaald, zeker omdat de dieren allemaal gezond en weldoorvoed leken en beschikken over een nauwkeurige, natuurlijke sonar. Onderzoekers komen nu met een interessante theorie. Zij denken dat de potvissen zijn aangespoeld omdat diverse zonnestormen eind 2015 het aardmagnetisch veld hebben verstoord.

‘Kleptomane’ kat actief in Utrecht

Katoptuinhuis-300x200In Utrecht is warempel een ‘kleptomane’ kat actief. Het dier neemt geregeld spullen mee die omwonenden in hun tuin hebben staan. De kat die luistert naar de naam Sebas neemt niet alleen muizen of katten- en kinderspeeltjes mee naar zijn baas,  maar komt ook geregeld aanzetten met sokken en ondergoed. Het dier bracht zelfs al eens een kussensloop mee naar huis.

Mier kan binnen halve milliseconde haar mond sluiten

Foto: Wikimedia Commons/www.AntWeb.org, CC BY 4.0

Myrmoteras_iriodum_casent0003210_profile_1Bepaalde mieren uit het geslacht Myrmoteras kunnen letterlijk razendsnel toebijten. De kaken van deze insecten sluiten namelijk 700 keer sneller dan onze oogleden tijdens het knipperen. De beestjes, die leven in Zuidoost-Azië, eten vooral springstaarten. Erg wendbare en beweeglijke prooidieren dus. Een mier die trek heeft in een springstaart, houdt zijn mond wijd open (de kaken staan dan in een hoek van zo’n 280 graden). Zodra een prooi voorbijkomt, klappen de kaken van de mieren razendsnel dicht. Om in kaart te kunnen brengen hoe snel de mierenkaken precies dichtklappen, filmde een onderzoeksteam onder leiding van Andy Suarez de mieren met behulp van een supersnelle camera.

Sonar van schepen beïnvloedt gedrag van walvisachtigen

Foto: Wikimedia Commons/CC BY-SA 4.0

Ziphius_cavirostris_Mar_LigureEen nieuwe studie toont aan sonargeluiden die afkomstig zijn van schepen het gedrag van walvisachtigen beïnvloeden. Als walvissen zich in de buurt bevinden van schepen of helikopters die sonargeluiden uitstoten, duiken de dieren naar grote dieptes. De duiken duren bovendien langer als de zeezoogdieren in de buurt van een sonar zijn geweest. Dat melden Amerikaanse onderzoekers in het wetenschappelijk tijdschrift Royal Society Open Science. De wetenschappers kwamen tot hun ontdekking door zestien dolfijnen van Cuvier (Ziphius cavirostris) te volgen voor de kust van Los Angeles. Deze walvisachtigen werden 88 dagen lang geobserveerd in een gebied waar veel oefeningen worden gehouden door de Amerikaanse marine. De wetenschappers legden het gedrag van de dieren vast als er militaire oefeningen werden gehouden, maar volgden de dolfijnen ook in perioden waarin het testwerk stillag.