Categorie: "Roofdier en prooi"

Bruinvissen ontsnappen soms aan aanvallen van grijze zeehonden

Foto’s: Annemieke Podt

Aanvallen van grijze zeehonden zijn een belangrijke oorzaak van sterfte bij bruinvissen in Nederlandse wateren. Uit onderzoek van de Universiteit Utrecht en Stichting Rugvin blijkt nu dat bruinvissen in de Oosterschelde de aanvallen ook kunnen overleven. Ze lijken de walvisachtigen hun gedrag geregeld af te stemmen op de aanvallen van de grijze zeehonden. Een paar jaren geleden werd al ontdekt dat de zo olijk ogende (maar schijn bedriegt vaak in de wilde natuur) grijze zeehonden een belangrijke natuurlijke vijand zijn van de bruinvis. Het was ook al bekend dat sommige bruinvissen kunnen ontsnappen aan de zeehonden, maar deze dieren stierven dan later alsnog aan wondinfecties. Dat bruinvissen de aanvallen ook regelmatig overleven, is nieuw voor onderzoekers. Stichting Rugvin monitort al jaren de populatie bruinvissen in de Oosterschelde, onder andere door een groot bestand aan foto’s aan te leggen. Foto-identificatie maakt het vaak mogelijk om dieren individueel te herkennen. In de laatste decennia zijn minimaal tien in het gebied gestrande bruinvissen gestorven als gevolg van een aanval door een grijze zeehond, zo wees sectie door de Utrechtse faculteit Diergeneeskunde uit. De fotodatabase bevat volgens onderzoekster Annemieke Podt daarentegen ook platen van vier individuen die littekens op de staartaanzet en flanken hadden.

Honderden spreeuwen ‘dansen’ in Ierse lucht

Spreeuwen verzamelen zich vaak in grote zwermen en spreiden daarbij vaak indrukwekkende stukjes luchtacrobatiek tentoon. Dat is ook het geval in deze video, die is geschoten in Ierland. De dans is een verdedigingsmechanisme tegen hongerige slechtvalken. Door synchroon in een ‘wolkvorm’ te bewegen, wordt het voor de roofvogels lastiger om een slachtoffer uit de grote groep te pikken.

Australische roofvogels tichten opzettelijk brandjes

Foto: Brett Donald, Wikimedia Commons/CC BY-SA 2.5

Het is een jaarlijks terugkerende fenomeen in het overwegend gortdroge Australië: de bush die op veel plekken in lichterlaaie staat. Op veel plaatsen stijgt het kwik tot verzengende hoogten van ruim veertig tot bijna vijftig graden Celsius. Bepaalde roofdieren doen echter hun voordeel met de vlammenzeeën die op bepaalde plekken oprijzen. Onderzoekers van de Amerikaanse Pennsylvania State University hebben namelijk gezien hoe zwarte wouwen, wigstaartwouwen (zie foto) en grote bruine valken soms brandende takken in hun snavel nemen en die meenemen naar andere delen van de bush om het brandoppervlak uit te breiden. De reden: het vuur drijft veel (kleine) zoogdieren uit hun schuilplaatsen en jaagt insecten op. De biologen namen waar hoe de roofvogels samenwerkten en aan de rand van het vuur aan het wachten waren om de kleine dieren te verorberen.

Zuid-Limburgse wilde kat houdt er een gevarieerd dieet op na

Foto: Lviatour, Wikimedia Commons/CC BY-SA 3.0

De wilde kat die in februari 2017 bij Nijswiller werd doodgereden, bleek maar liefst negen prooien in z’n maag te hebben. Het dier was verder kerngezond en heeft gewoon veel pech gehad met het oversteken van de provinciale weg. De wilde kat (Felis sylvestris) komt sinds een aantal jaar weer in Nederland voor. De conditie van de kat van Nijswiller laat zien dat Zuid-Limburg, minus de vele wegen, een prima leefgebied vormt voor wilde katten. De terugkeer van de wilde kat in Nederland is te danken aan de groei van de populaties wilde katten in aangrenzend Duitsland en België. Vanuit onze buurlanden heeft de wilde kat in de afgelopen tien jaar Zuid-Limburg gekoloniseerd. Helaas gaat dat soms gepaard met slachtoffers in ons drukbevolkte landje vol auto’s. De jonge kater van Nijswiller bleek gevarieerd te hebben gegeten.

Doodgereden dier in Overijssel was wolf

Het dier dat vorige maand dood langs de weg werd gevonden in Overijssel is inderdaad een wolf. DNA-onderzoek van Alterra heeft dat bevestigd, zo meldt de provincie Overijssel woensdag. Van meet af aan was volgens experts ’vrijwel zeker’ dat het om een wolf ging, maar onderzoek moest dat nog wel officieel onderbouwen. Het dier werd gevonden langs de provinciale weg tussen Kloosterhaar en Bergentheim en is vermoedelijk aangereden. Volgens het platform Wolven in Nederland is het een kwestie van tijd voordat zich in Nederland ook een wolvenroedel gaat vestigen.

Aardpython heeft dikste huid van alle slangen

Foto: Ltshears, Wikimedia Commons/CC BY-SA 3.0

De aardpython (Calabaria reinhardti) is de slang met de dikste huid ter wereld. Dat blijkt uit een nieuwe studie die is gepubliceerd in het Journal of Morphology. De betrekkelijk kleine pythonsoort (circa een meter lang) eet voornamelijk knaagdieren en is uitgerust met een huid die gemiddeld maar liefst vijftien keer zo dik is als het vel van andere slangensoorten. Het reptiel is hierdoor ongevoelig voor de beten van andere dieren, waaronder zijn prooien. De dikte van de aardpythonhuid wordt vooral bepaald door de manier waarop het bindweefsel is verdeeld. Onder de schubben van het de aardpython bevinden zich meerdere lagen collageen, die precies op elkaar aansluiten door een opvallend zigzagpatroon.

Duitse wolvenpopulatie groeit ondanks wegen en illegale jacht

Ondanks het toenemende gevaar van drukke wegen en stropers gaat het goed met de wolf in Duitsland. De populatie blijft groeien. Het staat vast dat er inmiddels zestig roedels in het land leven. Dat zijn er dertien meer dan vorig jaar. Dat blijkt uit gegevens van de federale dienst natuurbescherming (BfN) en het wolvenonderzoeksbureau DBBW. De cijfers zijn in Berlijn gepresenteerd. De roedels herbergen in totaal honderdvijftig tot honderdzestig volwassen exemplaren. Welpen zijn hierbij niet meegeteld, vooral omdat ze nog geen rol spelen bij de voortplanting en vaak jong sterven. De omvang van de roedels, aangetoond door onder meer uitwerpselen, sporen en fotovallen, varieert van drie tot elf dieren. De minister van Milieu van Mecklenburg-Vorpommern schat het totale Duitse wolvenbestand op 650. Het verspreidingsgebied telt inmiddels zeven deelstaten, waaronder het aan Nederland grenzende Nedersaksen.

Kokoskrab grijpt roodpootgent

Soms ben je ook als vogel op de verkeerde tijd op de verkeerde plaats. Dat geldt zeker voor de roodpootgent in deze, op de Chagoseilanden geschoten video. De zeevogel ligt te slapen op een laaggelegen tak als hij wordt beslopen door een kokoskrab. Nadat hij de boom in is geklommen, zet de ongewervelde omnivoor een van zijn imposante scharen (sterk genoeg om de harde schaal van een kokosnoot te kraken) in het lichaam van de verraste roodpootgent. De krab breekt een vleugelbot, waardoor de verraste vogel niet meer weg kan vliegen en naar beneden tuimelt. De krab nadert de vogel daarna opnieuw en breekt tot overmaat van ramp ook nog de andere vleugel. De vogel probeert zich nog te ontworstelen aan zijn penibele situatie, maar maakt op dat moment eigenlijk al geen schijn van kans meer om aan een wisse dood te ontsnappen. Later (niet meer te zien op de video) vangen nog vijf andere kokoskrabben een seintje op van het gebeuren.

Korte armpjes van Tyrannosaurus hadden hoogstwaarschijnlijk toch functie

De voorarmpjes van de beruchte Tyrannosaurus rex, die piepklein zijn in verhouding tot de rest van het lichaam, worden vaak afgedaan als deels rudimentaire ledematen zonder echte functie. Paleontoloog Steve Stanley denkt daar op basis van recent onderzoek echter heel anders over. Volgens hem wijzen zeker zes kenmerken erop dat de armpjes van T. rex zeker een functie hadden. Sterker nog: ze waren volgens de Amerikaan zelfs van cruciaal belang tijdens de jacht. Volgens Stanley gebruikte de vleesetende dinosaurus zijn korte armen bijvoorbeeld wanneer hij op de rug van een prooidier sprong of een slachtoffer tussen zijn krachtige kaken had geklemd. Met de armpjes – die elk waren uitgerust met twee grote klauwen – kon een Tyrannosaurus binnen een paar seconden vier diepe, meer dan één meter lange wonden aanbrengen in het lichaam van zijn ongelukkige prooi. Ondanks hun bescheiden formaat, waren de voorpoten van Tyrannosaurus rex vermoedelijk enorm sterk omdat ze werden ondersteund door een bundel ijzersterke spieren.

Ontsnapte lynx zorgt voor onrust onder Britse veehouders

Foto: Martin Mecnarowski, Wikimedia Commons/CC BY-SA 3.0

Een lynx die eind vorige maand ontsnapte uit een dierentuin in Wales heeft volgens lokale veehouders minstens zeven schapen gedood. Ze eisen dat het dierenpark zijn inspanningen om het dier weer te vangen vergroot. De Euraziatische vrouwtjeslynx (Lynx lynx) Lillith werd op 26 oktober voor het laatst gezien in haar verblijf in de dierentuin van Borth, een plaats in het noorden van Wales. De ontsnapte kat bivakkeert sindsdien in de heuvels rondom het gebied. De schuwe lynx vormt absoluut geen gevaar voor de lokale bevolking, maar wekt wel frustatie op bij lokale veehouders. Die stellen volgens The Guardian dat het dier sinds zijn ontsnapping al zeker zeven schapen heeft gedood. De karkassen werden gevonden op ongeveer vijfhonderd meter van de dierentuin, die tijdelijk is gesloten. Medewerkers van de dierentuin ontkennen dat Lillith de schapen heeft buitgemaakt.