Categorie: "Natuur en wetenschap"

Biologen proberen vocaal repertoire van de beloega te ontcijferen

De witte dolfijn (Delphinapterus leucas) of beloega is een van de opvallendste bewoners van de arctische en subarctische zeeën die het noorden van onze planeet grotendeels bedekken. De beloega behoort tot de grotere dolfijnachtigen. Een volwassen mannetje kan dan ook wel een dikke 6 meter lang worden en bijna 2000 kilo op de weegschaal brengen. Ook dit dier heeft het echter moeilijk.

De spugende cobra en de kunst van het scherp schieten

De in Afrika en Azië voorkomende spugende cobra’s zijn geen gewone gifslangen. Ze kunnen niet alleen bijten, maar hun belagers tevens besproeien met een straal potent gif. Mits je geen open wonden hebt, zal aanraking met de huid geen nare gevolgen hebben. Het probleem is echter dat de cobra’s meestal op de ogen mikken en het slachtoffer dus het risico loopt om tijdelijk of zelfs permanent blind te worden. Wetenschappers hebben nu onderzocht hoe het ingenieuze spuugmechanisme van deze vaak heetgebakerde gifslangen in elkaar zit.

Indricotherium, het grootste landzoogdier aller tijden

Periode: Tertiair.
Classificatie: Mammalia (Ungulata).
Lengte: 9-10 meter.
Voedsel: gebladerte, kiemen, scheuten, twijgjes.
Vindplaats: Azië, Oost- Europa.

Zoogdieren zijn ongeveer tegelijkertijd met de dinosaurussen ontstaan. Voordat de reuzenreptielen uitstierven, waren zoogdieren echter klein en onopvallend en niet meer dan smakelijke tussendoortjes voor kleinere en middelgrote vleesetende dinosaurussen.

Nieuw bewijs wijst op plotselinge massa-extinctie dinosauriërs

Paleontologen debatteren al jaren oeverloos over de oorzaken die mogelijk ten grondslag hebben gelegen aan de ondergang van de dinosauriërs, superreptielen die onze planeet ongeveer 160 miljoen jaar lang bevolkten. Deze discussie heeft de wetenschappers in grofweg twee kampen verdeeld: zij die geloven dat de dinosauriërs geleidelijk aan ten onder gingen aan ziekten of verandering van hun leefgebied en een groep die gelooft in een plotselinge massa-extinctie, waarschijnlijk veroorzaakt door de inslag van een grote en uiterst destructieve meteoriet.

Grote populatie zeldzame Aziatische olifanten aangetroffen in Maleisisch reservaat

Uitwerpselen
Het lijkt geen al te prettig klusje: olifantendrollen zoeken, verzamelen en analyseren. Toch wordt deze methode internationaal erkend als de beste manier om de aard en omvang van een wilde olifantenpopulatie met enige accuratesse te meten. Met name in beboste gebieden laten olifanten zich niet zo makkelijk zien en zetten conventionele tellingen weinig zoden aan de dijk. Onderzoek naar de uitwerpselen van een groep olifanten in het Maleisische Taman Negara National Park heeft aangetoond dat het de Aziatische olifant (Elephas maximus) in dit park voor de wind gaat.

Winter heeft heilzame werking op de voortplantingsdrang van panda’s

Pandaporno, speciale voeding en spermadonaties; allemaal vruchteloze pogingen om twee panda’s in een Thaise dierentuin aan het paren te krijgen. Een stevige temperatuurdaling lijkt echter uitkomst te bieden. Toen het kwik eenmaal daalde tot ongeveer 4 graden kropen de reuzenpanda’s al snel dicht tegen elkaar en begonnen de dieren trekjes van wederzijdse affectie te vertonen.

Het tijdperk van de gigantische geleedpotigen

Kruipende en vliegende reuzen
Een goede 350 miljoen jaar geleden zag onze aarde er heel anders uit dan vandaag de dag en zouden mensen zich buitenaardse wezens op een vreemde planeet hebben gewaand. De flora bestond louter en alleen uit mossen, primitieve varens en andere sporenplanten die honderden miljoenen jaren later door de moderne mens gebruikt zouden worden als fossiele brandstoffen. Het klimaat dat destijds heerste was vergelijkbaar met dat van een huidig tropisch regenwoud: warm, benauwd en erg nat. Dinosauriërs en zoogdieren zouden pas vele miljoenen jaren later op het toneel verschijnen, maar dat wil niet zeggen dat het Carboon niet gekenmerkt werd door een buitenissige dierenwereld.

De irukandji

De kristalheldere en vaak azuurblauwe wateren die Australië omgeven, zijn zeker aanlokkelijk, maar het betreden ervan kan grote risico’s met zich meebrengen. En de gevaarlijkste klanten zijn niet potentiële menseneters als de witte haai of de tijgerhaai. Een van de dodelijkste bewoners van de Australische kustwateren is namelijk een holtedier dat niet veel groter is dan een luciferkop.

Wetenschappers ontdekken nieuwe dieren in de duistere diepten

Australische en Amerikaanse wetenschappers hebben in de wateren ten zuiden van Australië talloze nieuwe zeedieren ontdekt. Een expeditie rondom een diepe oceanische breuklijn bij Tasmanië bracht wetenschappers op het spoor van onder meer onbekende zeespinnen, immense zeesponzen en grote groepen bijzondere zeeanemonen. De wetenschappers deden ook nog een minder hoopgevende ontdekking:

Gnoes denderen door Naturalis

Altijd al bovenmatig geïnteresseerd geweest in de jaarlijkse gnoetrek die gigantische megakuddes van deze dieren elk jaar ondernemen om aan vers gras te komen? Dan kun je in Natuurhistorisch Museum Naturalis tot 23 augustus 2009 je hart ophalen. Het museum wijdt een uitgebreide tentoonstelling aan dit jaarlijks terugkerende fenomeen, een spectaculaire gebeurtenis die ervoor zorgt dat de Serengeti en Masai Mara ware lustoorden voor gepassioneerde natuurliefhebbers zijn.