Het Beest van Gévaudan

Dood en verderf
In de jaren zestig van de achttiende eeuw werd de Franse streek Gévaudan (gelegen in het departement Lozère) geteisterd door een uiterst moorddadig en mensenetend wezen dat in de Franse geschiedenisboeken terecht is gekomen als La Bête du Gévaudan. Het lugubere verhaal van het Beest van de Gévaudan begon op 30 juni 1764 toen dit monster volgens de legende in de parochie van St.Etienne de Lugdares in de Vivairas zijn eerste slachtoffer opeiste. Gaandeweg veranderde dit verhaal in een steeds bloederiger epos aangezien het wezen ook verantwoordelijk werd gehouden voor de verminking van of moord op nog eens bijna honderd mensen uit deze destijds verder zo rurale en pittoresk ogende Franse landstreek. Het beest had het vooral gemunt op gemakkelijke en zwakke prooien, een voorkeur die ervoor zorgde dat met name kinderen, vrouwen en op eigen houtje opererende landarbeiders het slachtoffer werden van dit vraatzuchtige roofdier.

Al snel werd het Beest van de Gévaudan een veelbesproken onderwerp dat inmiddels ook al de aandacht had getrokken van de landelijke Franse pers. Na een brute en breed uitgemeten aanval op twee jonge kinderen, vond koning Lodewijk XV dat hij niet langer meer lijdzaam kon toezien en besloot hij om de beruchte jager Denneval-die gedurende zijn luisterrijke loopbaan al meer dan 1200 wolven gedood zou hebben-naar Lozère te sturen om definitief met het wezen af te rekenen dat een deel van zijn onderdanen terroriseerde. Ook de alom bejubelde en met een grote reputatie gezegende wolvendoder slaagde er niet in om het gevreesde dier te pakken te krijgen en droop in juni 1765 dan ook teleurgesteld af. Na een kort vreedzaam intermezzo, dat leek te suggereren dat het wezen verdwenen of gedood was (half jagend Frankrijk had namelijk inmiddels alle wolven die in het gebied te vinden waren de oorlog verklaard), barstten de moorden al snel weer los. Het was uiteindelijk de jager Jean Chastel die op 19 juni 1767 het dier het genadeschot wist toe te brengen en een eind maakte aan de nachtmerrie van de plattelanders. Het lijk van het Beest van Gévaudan werd opgestuurd naar Versailles. Aangezien het lichaam echter bij aankomst aldaar reeds in staat van ontbinding verkeerde en derhalve de vreselijke stank van rottend vlees begon te verspreiden, gaf Lodewijk XV al snel het bevel om het lichaam op te ruimen.

Raadselachtige dader
Over de identiteit van deze notoire mensenjager bestaat tot op de dag van vandaag nog steeds veel onduidelijkheid. De meeste slachtoffers en jagers die het lugubere werk van het dier van dichtbij aanschouwden, dachten dat ze van doen hadden met een buitenproportioneel grote wolf of een loup-garou (weerwolf). De massale en ongebreidelde jacht op het Beest kan uiteindelijk zelfs min of meer beschouwd worden als de opmaat naar de totale uitroeiing van de wolf in Frankrijk en het overgrote deel van de rest van Europa. Recenter onderzoek lijkt echter nog een andere mogelijke dader te onthullen: een hyena. Schrijver Henri Pourrat en bioloog Gerard Menatory kwamen aanvankelijk met deze hypothese aangezien enkele historische bronnen en verhalen vermelden dat Antoine Chastel, de zoon van Jean Chastel, beschikte over een verzameling wilde dieren. Onder dit bonte gezelschap, dat de stallen van zijn boerderij bewoonde, zou zich ook een hyena hebben bevonden. De archieven het Natuurhistorisch Museum van Parijs, waarin staat dat het instituut tussen 1766 en 1819 een opgezette gestreepte hyena in zijn collectie had die sprekend leek op het dier dat Chastel in de Gévaudan neergeschoten had, lijkt de waarschijnlijkheid van de hyena-hypothese te vergroten.

Afgerichte hond
Aandachtige en toegewijde lieden die zich serieus de taak hebben gesteld om dit mysterie op te lossen, zijn echter met nog een derde theorie op de proppen gekomen. Zij denken dat de moorden het werk waren van een grote hond die door een sadistische moordenaar, waarschijnlijk een van de Chastels, afgericht werd om doelbewust mensen te doden. Talrijke details rondom de moorden en de uiteindelijke dood van het dier lijken deze lezing inderdaad te bevestigen. Zo waren bepaalde lijken overduidelijk door mensenhanden van hun kleding ontdaan. Ook de manier waarop La Bête uiteindelijk neergeschoten is, kan als nogal verdacht gezien worden. Chastel was er namelijk in geslaagd om het wezen op korte afstand van voren frontaal in het hoofd te raken. Dit duidt erop dat het dier Chastel gekend en herkend moet hebben, want een wild roofdier zou nooit een mens dermate dicht genaderd zijn en zich zo in de luren hebben laten leggen.

Bronnen:www.betedugevaudan.com, Michel Louis, La La bête du Gévaudan: L’innocence des loups, Parijs 1992.

Lees ook:Noord-Hollandse hyena is herdershond
Lees ook:Hyena bijt jongen in gezicht
Lees ook:‘Geitenzuiger’ slaat weer toe in Texas
Lees ook:Het monster van Loch Ness: mythe of overlevende uit de prehistorie?
Lees ook:Hond schiet jager in zijn hand

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.