Categorie: "Dier in de spotlights"

De troostende snavel van een raaf

Als er een gevecht heeft plaatsgevonden tussen raven, wordt de zwaarst getroffen vogel daarna vaak getroost door familieleden. Dat hebben wetenschappers uit Oostenrijk ontdekt. Raven betuigen na een gevecht vaak steun aan een verwant slachtoffer door lichamelijk contact te zoeken of de veren van de getroffene schoon te maken met hun flinke snavel. Dat gedrag is volgens de onderzoekers van de Universiteit van Wenen bedoeld om de aangevallen vogel te troosten. De steunbetuigingen leveren de troostende vogel in de praktijk vaak weinig op. De spanning in een groep raven neemt er niet significant door af. De Oostenrijkse onderzoekers kwamen tot hun bevindingen door 152 gevechten te observeren binnen een groep van 13, door mensen opgevoede raven.

Nieuwe diersoorten ontdekt in bergen van Nieuw-Guinea

Foto: Conservation International
Wetenschappers hebben in het Fojagebergte, aan de westkant van Nieuw-Guinea, verschillende nieuwe diersoorten ontdekt. Het team van Conservation International, gesteund door de National Geographic Society en de Smithsonian Institution, ondernam in 2008 een expeditie naar het gebied en maakte maandag de resultaten bekend. De ontdekkingsreis heeft een aantal mooie anekdotes voortgebracht. Zo ontdekte herpetoloog Paul Oliver tijdens een lunch in het basiskamp een dier dat zijn voetjes had neergeplant op een zak rijst.

WNF en Zoom.nl organiseren natuurfotowedstrijd

Eén foto zegt soms meer dan duizend woorden, zeker als het om natuurpracht gaat. Het Wereld Natuur Fonds (WNF) en Zoom.nl, het bekendste online platform voor amateurfotografen, starten daarom samen een zoektocht naar de mooiste natuurfoto’s. Het WNF en Zoom.nl roepen de hulp van Nederlandse amateurfotografen in: help de natuur om haar verhalen over bos, zee en wilde dieren over het voetlicht te brengen en te zorgen voor een happy end. Zodat we nooit hoeven te zeggen; ‘er was eens’. Wie voor 15 juli zijn mooiste natuurfoto’s uploadt bij Zoom.nl, maakt bovendien kans op mooie prijzen. Iedereen mag zelf bepalen welk natuurverhaal hij op de gevoelige plaat vastlegt.

Eenoogkreeftje is ijzersterke dwerg

Foto: Uwe Kils
Een quizvraagje: wat is verhoudingsgewijs het sterkste dier ter wereld? Nee, het antwoord is niet de olifant, orka of leeuw, maar het minuscule eenoogkreeftje. Het eenoogkreeftje is volgens onderzoekers van de Technische Universiteit van Denemarken tien tot dertig keer sterker dan elke andere diersoort waarvan de kracht ooit experimenteel is gemeten. Het waterdiertje met een gemiddelde lengte van ongeveer een millimeter kan zichzelf lanceren met sprongen waarbij een snelheid wordt bereikt van 500 keer zijn eigen lichaamslengte per seconde. “De sprongen van eenoogkreeftjes laten zien dat ze in verhouding tot hun formaat maar liefst 10 keer sterker zijn dan andere dieren waarvan de kracht tot nu toe is gedocumenteerd”, verklaart onderzoeker Thomas Kiørboe.

Haringkoning aangespoeld in Zweden

Foto: AFP
In Zweden is een behoorlijk uit de kluiten gewassen vis van 3 meter en 65 centimeter lang gevonden. De enorme vis werd dood aangetroffen door een wandelaar die er eerst een stuk plastic in zag. Toen hij dichterbij het zeemonster kwam dat voor de kust dreef, zag hij wat het was. Biologen hebben vastgesteld dat het om een haringkoning gaat. De vis is voor het laatst 130 jaar geleden in Zweden waargenomen. De slangachtige vis zou de inspiratiebron zijn voor veel oude verhalen over zeemonsters. “Ik vis hier al sinds 1957, maar zoiets heb ik nog nooit gezien”, zei de 73-jarige vinder, een gepensioneerde ingenieur en amateurvisser. Het dier is overgedragen aan een aquarium in de plaats Lysekil, niet ver van de vindplaats. Wat er met de resten van de vis gaat gebeuren, is vooralsnog niet bekend. De haringkoning of riemvis kan een lengte van elf meter bereiken, maar er zijn ook verhalen die reppen over exemplaren van zeventien meter. Eigenlijk is de Zweedse riemvis dus helemaal niet zo’n kanjer. Riemvissen worden maar zelden gezien, vooral omdat ze zich meestal in de diepzee ophouden. In Nederland zijn vorig jaar twee riemvissen aangespoeld die iets kleiner waren dan de Zweedse vondst. Wat me trouwens wel opvalt: de verzamelde Nederlandse media (AD, ANP, Novum, Trouw etc.) hebben het bijna allemaal over een ‘reusachtige haring’.

Kolossale inktvis is passieve jager

De kolossale inktvis, het grootste ongewervelde dier ter wereld, is – in tegenstelling tot wat we vaak denken – geen gevaarlijk en snel roofdier. Volgens wetenschappers kloppen de mythen over de inktvis als gevreesd zeemonster niet. In de realiteit is de met een vervaarlijke snavel en vlijmscherpe zuignappen uitgeruste inktvis een traag dier dat vooral gemakkelijke prooien zal aanvallen. Gigantisch is het dier wel, want Mesonychoteuthis hamiltoni kan vermoedelijk een lengte van ruim 15 meter bereiken. De ogen van de inktvis zijn een centimeter of 27 groot, de grootste ogen ooit gemeten bij een dier. De kolossale inktvis wordt zelden gezien en is dus nog een grotendeels onbeschreven blad. Door zijn grootte werd de inktvis in mythen wel eens afgespiegeld als een vervaarlijk zeemonster dat schepen en matrozen met gemak meesleurde naar de duistere diepten van de oceaan, waar een waterig en ijskoud graf op de ongelukkige zeevaarders wachtte.

Reusachtige beverdam zichtbaar vanuit de ruimte

Een gebouw dat zo groot is dat we het op satellietbeelden terug kunnen zien. Dat moet wel door mensenhanden gebouwd zijn. Niet altijd, zo blijkt uit Canadees onderzoek. Onderzoekers hebben in een afgelegen gebied van de Canadese staat Alberta de grootste beverdam ter wereld in kaart gebracht. De beverdam is ruim 850 meter lang en bevindt zich aan de zuidkant van het Wood Buffalo National Park. Onderzoekers van het park hebben de constructie met luchtfoto’s in kaart gebracht. De dam bestaat uit modder, stenen en bomen. De beverdam is zo groot dat de dieren waarschijnlijk in de jaren zeventig al zijn begonnen met de bouw. “Waarschijnlijk hebben er verschillende generaties bevers aan gewerkt”, verklaart Jean Thie van het onderzoeksinstituut EcoInformatics op Discovery News.

Krabben beleven sportieve regeneratie door ‘nieuwe’ spieren

Foto: Rebecca Dominguez
Het hele jaar lui zijn en dan op een dag vijf kilometer onafgebroken zwemmen. Klinkt als het recept voor dagenlange spierkrampen en gevaarlijke blessures. Maar niet als je een rode krab bent. Deze dieren blijken namelijk geboren topatleten te zijn die geen spartaanse trainingsmethoden nodig hebben om tot grootse krachtsinspanningen te komen. Maar ze maken wel alleen gebruik van hun sportieve inborst als het echt nodig is. De rode krabben die op Christmas Island wonen zijn het grootste gedeelte van het jaar namelijk ronduit lui te noemen. Maar komen ze eenmaal in beweging, dan zwemmen ze met gemak zonder pauze vijf kilometer aan een stuk. Zonder geoefend te hebben. Het jaarlijks terugkerende regenseizoen betekent voor de krabben dat het de hoogste tijd is om naar hun broedplaatsen in zee te gaan. Dit houdt in dat ze ruim twaalf uur moeten zwemmen. Wetenschappers vroegen zich af hoe ze dat toch volhouden, zeker na een jaar van lui afwachten.

Amerikaanse zeearenden afhankelijk van giftige karkassen

Ecologische verarming
Op het eerste gezicht lijkt het een bericht met een positieve strekking; na bijna uitgeroeid te zijn op de Californische Channel Islands is de Amerikaanse zeearend weer op de weg terug langs de Amerikaanse westkust. Maar er is meer aan de hand. Zeearenden eten normaal gesproken vooral vis en bepaalde soorten zeevogels zoals aalscholvers of alken. Maar deze vogels zijn amper nog aanwezig op de Channel Islands, terwijl de wateren rondom de eilanden qua ichthyologische biomassa een stuk armer geworden zijn door jarenlange overbevissing. Maar hoe valt de opmars van Amerika’s meest iconische vogel dan te verklaren? Het blijkt dat de arenden hun kostje vooral bij elkaar scharrelen door te snoepen van robben- en zeeleeuwenkarkassen, calorierijke vleeshompen die ruim voorhanden zijn op de Channel Islands.

Chimpansees gebruiken seksspeeltjes

Bladeren
Mannelijke chimpansees maken in sommige gevallen gebruik van speciaal gereedschap om vrouwtjes te verleiden tot seks. Dat meldt de Britse wetenschapper William McGrew in een nieuwe studie. Chimpansees in Tanzania maken vaak geluid met droge bladeren om vrouwtjes erop attent te maken dat ze in de stemming zijn voor seks, zo beweert McGrew, die antropologische biologie doceert van de Universiteit van Cambridge en een expert is op het gebied van gereedschapsgebruik bij chimpansees. Als de dieren een erectie hebben, wrijven ze de bladeren langs elkaar vlak voor hun stijve geslachtsdeel. Het knisperende geluid van de droge bladeren trekt de aandacht van vrouwtjes en maakt hen attent op de erectie. Als één van de vrouwtjesapen geïnteresseerd is in een vrijpartij, volgt er vaak meteen seksueel contact.

Gereedschap
McGrew verklaart in het wetenschappelijk tijdschrift Science dat het ritueel met de bladeren kan worden gezien als het gebruik van seksueel gereedschap.