Zweden opent jacht op wolven

Beste Stefaan,

Op zich is het inderdaad niet zo gemakkelijk om een wolf op te sporen. Maar wel als meer dan 11.000 jagers op pad zijn in een beperkt gebied en contact met elkaar onderhouden via satteliettelefoons. Zwijnen en vossen worden vaak naar voederplaatsen gelokt, waar ze niet meer dan nietsvermoedende schietschijven zijn. Wat betreft die snelle dood: veel jagers zijn middelmatige schutters en raken hun doelwit meermaals alvorens pas het fatale schot af te vuren. En de definitie ‘faire kans’ is niet door mij bedacht, maar wordt veelal door jagers zelf aangehaald. U geeft zelf al aan dat dieren van nature sterker zijn dan mensen: kunnen we dit dan niet gewoon respecteren, of moeten we, verblind door onze eigen grootheidswaanzin, een eind maken aan deze situatie door ons technologisch vernuft aan te wenden voor de zinloze doding van diezelfde dieren? Ik vind de plezierjacht een verwerpelijk en overbodig fenomeen, en wel om de volgende redenen.
-De mens heeft niet het recht om een dier te doden louter voor zijn plezier. Dieren behoren met rust te worden gelaten en zij dienen de kans te krijgen om in vrijheid te leven en te sterven.
-Vanuit het oogpunt van populatiebeheer is de jacht overbodig. Door de natuur haar gang te laten gaan en roofdieren met rust te laten, kan de natuur dat prima zelf. Bovendien is de jacht meestal niet meer dan symptoombestrijding, die niet bijdraagt aan het oplossen van het achterliggende probleem. Het is al meermaals bewezen dat wel of niet jagen weinig invloed heeft op dierenpopulaties. Als ze fanatiek bejaagd worden, gaan bijvoorbeeld hazen en konijnen zich ook sneller voortplanten. Bovendien zijn er tal van alternatieve maatregelen mogelijk om eventuele belangrijke landbouwschade of gevaar voor de openbare veiligheid te voorkomen of te beperken, zoals verjagende en werende middelen (ecoducten, tunnels, schrikdraad etc.).
-Bij het beheer van populaties van grof wild (herten, reeën, wilde zwijnen) wordt er door de jagers gestreefd naar een zo hoog mogelijke, jaarlijkse afschot (door bijvoeren, het afschieten van mannelijke dieren, etc.). Dit noem ik geen verantwoord faunabeheer; dat is een vorm van extensieve veehouderij.
-Het jagen op dieren veroorzaakt grote onrust in de natuur. Niet alleen de soorten waarop wordt gejaagd, maar alle diersoorten worden ernstig verstoord door de jager, zijn hond en de knallen van het geweer. Afval (kunststof patroonhulzen) wordt heel vaak niet opgeruimd.
-Wilde dieren zijn een onderdeel van het ecosysteem. Zij moeten niet worden gedegradeerd tot scharrelvlees. Driekwart van Nederland is al ingericht voor de voedselproductie en honderden kilo’s vlees belanden jaarlijks in de vuilnisbak. Dan dient er niet ook nog eens te worden ‘geoogst’ uit de natuur ten behoeve van menselijke consumptie.
-Wat betreft Afrika: het geld van jagers financiert hier inderdaad deels natuurbescherming, maar het aandeel van jachtgelden is een stuk kleiner dan u suggereert. In gebieden die de status genieten van nationaal park (bijv. Kruger, Chobe, Serengeti, Masai Mara, Queen Elizabeth NP, South Luangwa etc.) is jacht verboden. Juist in deze parken lopen de meeste rangers rond, mensen die dus niet betaald worden met jagersgeld, maar door de overheid of de inkomsten uit ecotoerisme. De gebieden waar wel gejaagd mag worden, zijn meestal privéreservaten. In veel van deze gebieden is het oorspronkelijke wildbestand geherintroduceerd, aangezien jagers de oorspronkelijke dieren juist hebben uitgeroeid. Wat betreft de econimische waarde van de Afrikaanse trofeeënjacht: Een gemaande leeuw levert als jachttrofee eenmalig circa 5000-10.000 dollar op. Als toeristenmagneet brengt hetzelfde dier gedurende zijn leven al gauw het tienvoudige in het laatje. Per persoon brengt de jacht meer op dan het ecotoerisme, maar doordat er veel meer ecotoeristen dan jagers zijn, is het economische belang van ecotoerisme veel groter. Bejaagde dieren worden bovendien schuw, waardoor ze zich minder makkelijk laten zien. Dit betekent vanuit toeristisch/economisch oogpunt inkomstenderving. Om maar te zwijgen over het morele/ethische aspect van de trofeeënjacht.